عاشق عشق میشم می پرستم میکنی

در این دم دمای صبح وقتی با دوستی دائم از احساسات و دلدادگیها و هم اغوشیها حرف بزنی عاقبتش میشود اینکه این شعر رو زمزمه کنی و بنویسی

یادش بخیر شراب من بودی..مست میشدم مست مست!

مدتهاست مست نشده ام. مست از شراب تن تو!

این ترانه تقدیم به تو شراب ناب زندگیم:

وقتیکه مثل شراب مست مستم میکنی
عاشق عشق میشم می پرستم میکنی
وقتیکه به من میگی جون من بسته به جونت
منو آروم میکنه اون صدای مهربونت
نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
خراب و ویرونه میشی
بتی که داغونه میشم
ابری که گریونه میشم وای
نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
دوباره دیوونه میشم
دوباره دیوونه میشی
دوباره دیوونه میشم

دل غمگین منو باز تو آروم میکنی
میشکنه طلسم غم
آخه جادوم میکنی آخه جادوم میکنی
دل غمگین منو باز تو آروم میکنی
میشکنه طلسم غم
آخه جادوم میکنی آخه جادوم میکنی

وقتیکه تو بد میشی باز می بینم
دنیا رو سرم خرابه
می بینم که باز دارم دق میکنم
همه چیم نقش بر آبه
اما تامیخوام برم گریه کنون
سر به دیوارا بکوبم
باز به دادم میرسی به من میگی
عشقمی تو خوب خوبم
باز میگم عزیز من پا رو قلبم نمیذاره
مهربونه با منو اشکمو در نمیاره


نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
خراب و ویرونه میشی
بتی که داغونه میشم
ابری که گریونه میشم وای
نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
دوباره دیوونه میشم

این ترانه با صدای جاویدان هایده شنیدن داره این دم صبحی

حواستم به اطلاع دوستان برسونم با تمام دعاهای شما و لطف خدا اما بنده امتحانم را گند زدم!!!

یعنی اصلا فکرشم نمیکردم وقتی کارت اومد دستم ودیدم بهبه خوراک من اومده دستم ذوق مرگ شدم..اما همون معضلی که داشتم یعنی عدم قدرت بیان مانع شد که بتونم صحبت کنم. میدونستم چی میخوام بگم و تی نت برداری هم کردم اما نتونستم رو زبان بیارم!!!!

خب این هم عاقبت کسی که هی زبان و ول میکنه! خودم کردم که لعنت بر خودم باد

ما به این نتیجه رسیدیم که امیر با معرفترین ادم روی زمین بود.. شادی دوست مشترک میگفت امیر دیگه واسه این دنیا زیادی بود این همه خوبی تو این دنیا نمیگنجید...

امیدوارم خداب ه خانواده اش و عزیزش بیشتر از اینها صبر بده...

متن بالای سنگ مزارش بی نظیر بود و فوق العاده متناسب با شخصیت امیر..

خوشبختی رازی بود که لبخند تو بر زندگی فاش کرد، بهار ادامه لبخند توست

امروز سر مزار امیر عزیز شیرینی زبان گذاشته بودند.. تو خاطرات آخرین نفری که اینها رو زنده دیده بود خونده بودم امیر از برلین برای خودش شیرینی زبان خریده بود چون دوست داشت(و احتمالا تو چک پیدا نمیکرد) اما متاسفانه نرسید خونه و..... و امروز شیرینی زبان سر مزار امیر ..چقد سخت بود...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

خب فردا عازم سفر دوروزه ای هستم برای امتحان زبان البته قسمت شفاهی! کتبیش هفته دیگست.

به شدت محتاج دعا هستم.. چون این همون اسکیلیه که خیلی ضعف دارم توش... دعا کنید برام که با دست پر برگردم.(هرچند اصلا امیدی ندارم)

بیانیه شماره 15 میر حسین موسوی (فوق العاده است ختما بخونید)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

در طی این سه سال وبلاگ نویسی مداوم هر بار از احساسم و نوع ارتباطم با رضا نوشتم بسیاری از دوستان به من اظهار لطف کردند و خیلی ها تحت تاثیر این احساس من قرار گرفتند. کسانی مثل عباس که از ابتدای وبلاگ با من همراه بودند و از لحظه لحظه احساسم نسبت به رضا و حتی دیگران اگاهند و کسی مثل سعیده که از بیشتر وقایع زندگیم با جزییات خبر دارد میدانند دقیقا چه چیزهایی طی شده تا به این جا رسید و اینطور که از کامنتهای خصوصی بسیاری از دوستان برمیاد آنها هم با اینکه در جزییات نیستند اما خیلی چیزها را درک کرده اند و من خوشحالم که احساس نابی که همیشه نسبت به رضا متمایز از دیگران داشتم هنوز به من قدرت نوشتن میدهد و هنوز هم با نوشتن کوچکترین چیزی در باره اش میتوانم تاثیر بگذارم!

دیشب خیلی دلم گرفته بود شاهد این مدعا سعیده که بارها بهش گفتم چقدر الان دلم میخواست با مزدک یا مهدی (دو نفری که فوق العاده بهم ارامش میدن ) صحبت کنم. اما نه این هست و نه اون!

سعیده خیلی سعی کرد آرومم کنه اما چیزی ته دلم بود که حتی او ن هم نمیتونست ارومم کنه. امید داشتم به همصحبتی با همزاد که اونم آنلاین نبود. تا خواستم به ققنوس کامنتی بدم آنلاین شد ولی متاسفانه وضعیت نت دیشب بسیار خراب بود و نذاشت درست حرف بزنیم. هیچ اروم نمیشدم. دلم یک دل سیر گریه میخواست در آغوش کسی! دلم یک شانه برای تکیه کردن میخواست ،دلم یکی رو میخواست که بفهمه چه میگم اما من تنهای تنها بودم. بدون هیچ آغوش پذیرایی و شانه ای!

لحظه خواب از خدا خواستم خواب ارومی به من هدیه بده .اما خدا هدیه ای که داد فراتر از خواسته من بود.هدیه من دیدن رضا در خواب بود. انقدر واقعی بود و انقدر نزدیک که تا الان حسش میکنم!برای همین دوست دارم این هدیه زییا رو با دوستانم قسمت کنم

خواب نبود انگار واقعیت بود ادامه دلتنگیم بود ادامه دل گرفتگیم. با خودم کلنجار میرفتم که به رضا زنگ بزنم یا نه؟ دوسه باری شماره گرفتم و قطع کردم ولی اخرین بار صحبت کردم. سلام و سلام! سکوت عجیب و بعد صدای رضا که با همان مهربانی همیشگی اما کمی رسمی پرسید: خوبی؟ سکوت من و بعد پاسخم که بد نیستم.بلافاصله گفتم : میتونم ببینمت؟ من ومنی کرد و کفت: اره. ادرسش رو داد و من رفتم که ببینمش. در خانه اش! دقیقا همین زمان بود. یعنی دقیقا 2سال ونیم که ندیدمش! همین تاریخ همین ساعت! در و باز کرد و رفتم تو. سلامی کردم و حتی جرات نکردم نگاهش کنم. رسمی بود اما مهربان. در خانه اش قدم میزدم و او هم سیگار میکشید . سکوت بود و سکوت! گفتم راستی سالگرد ازدواجت بعد از 3 روز مبارک. خندید وگفت : تو هیچی یادت نمیره؟ و بعد با خده سری تکون داد و به فکر رفت! گفتم :سحر کجاست؟ گفت بیرونه. و باز سکوت. گفتم دیگه من برم .و رضا هیچی نگفت.. گفتم راستی زندگی متاهلی خوبه؟ گفت: بد نیست..گفتم: خوشختی؟ که با یک حس بسیار عالی گفت: آره خیلی خیلی.. واقعا زن خوبی دارم زندگیم زیباست..(نمیتونم حسش رو بگم ولی واقعی بود.. از ته دل بود..) از ته دل کفتم خدا یا شکرت. گفت: مرمر همه اینها رو از دعاهای تو دارم. تویی که همیشه برام دعای خوشبختی میکنی! همون لحظه بغضمون گرفت و در باز شد همسرش امد! اولین بار بود که در خوابم چهره داشت با اینکه هیچوقت ندیدمش! سلام کردم. سلام کرد و احوالپرسی. اومدم برم پرسید: رضا دوستت چرا نمیمونه؟ گفت : نه دیرش شده باید بره! استرس داشتم همش میترسیدم حضور من برای رضا مشکل ساز بشه.رضا رفت تو اتاق و لباسهاشو عوض کرد. سر تا پا سفید پوشیده بود. اسپرت و مثل همیشه شیک! گفت: تا دم در باهات میام. تو راه پله گفتم: رضا اون که من و نمیشناسه؟ گفت: چرا خیلی خوب..تو نمیدونی من اولین چیزی که برای هرکسی میگم تو یی؟! گفتم :دیوانه زنها حساسند.. گفت نه باید بدونه.. (این دیالوگ در تمام دو سه باری که طی این دو سال و نیم خواب رضا رو دیدم عینا تکرار شده!)

خداحافظی کردم. دست دادیم و رفتم سوار تاکسی شدم. راه که افتادم دیدم رضا داد میزنه و یهو پرید پشت یه موتور و دنبالم اومد.. رسید نزدیک تاکسی و ازم خواست شیشه رو بدم پایین.. داد زد: تو اومده بدی یه چیزی بهم بگی.. جواب دادم: مهم نیست.. گفت: به من زنگ بزن شمارم عوض شده! و شماره ای رو گفت. چند بار تاکید کرد: زنگ بزن! .تا برسم خونه خاله ام همراه ماشین اومد. پیاده که شدم گفتم :دیوانه شدی؟ گفت: نه میدونم بهم ریخته ای.. میدونم دلت گرفته.. هربار دقت کن هربار که دلت گرفت زنگ بزن.. هر وقت بهم احتیاج داشتی بگو...من نگرانتم.یادت نره ...هربار خواستی زنگ بزن.

و من از خواب پریدم...ارامشی که میخواستم گرفتم...خوابم خیلی واقعی بود. خیلی.. خودم میدونم واقعی بود. من به رضا فکر نمیکردم. اصلا اول شب به تنها کسی که فکر نکردم میتونه ارومم کنه رضا بود. چون اصلا به خودم اجازه نمیدم این خیانت رودر حق خودم یا اون بکنم . ولی برام جالب بود. مطمئنم رضا حسم کرده بود. مطمئنم رضا دیشب به یادم بود. مطمئنم رضا دیشب تو خوابم واقعا اومد که بهم بگه هنوز نگرانمه.. سید من، شریفترین مرد زندگیم نگرانمه...و من میدونم چرا...همیشه این جور مواقع نگرانیش برای من دو برابر میشد و من متعجبم که با اینکه خبری از من نداره چطور باز درست در روزهایی که اتفاقهای مشابه میفته تو خوابم اومده و گفته نگرانم..

مطمئنم الان اگه بهش زنگ بزنم خوشحال میشه. اما من هرگز این کار رو نمیکنم با اینکه عهد بسته بودم سالی یکبار بهش زنگ بزنم اما این کار رو هرگز نکردم. حتی شمارش رو از یاد بردم. ادم است و وسوسه!

دو قسمت خوابم رو خیلی دوست داشتم یکی جایی که از ته دل گفت خیلی خوشبختم و جایی که گفت نگرانتم..

و عجب این غرل خافط با ما همساز بود و هست

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

نقش هر پرده که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

که خوش اهنگ و فرحبخش هوایی دارد

پير دُردي‏كش ما گر چه ندارد زر و زور

خوش عطابخش و خطاپوش خدايي دارد

محترم دار دلم كاين مگس قندپرست

تا هوا خواه تو شد فرّ همايي دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال

پادشاهي كه به همسايه گدايي دارد

اشك خونين بنمودم به طبيبان گفتند

درد عشق ا‏ست و جگر سوز دوايي دارد

ستم از غمزه مياموز كه در مذهب عشق

هر عمل اجري و هر كرده جزايي دارد

نغز گفت آن بت ترسا بچه‌ي باده‏پرست

شادي روي كسي خور كه صفايي دارد

خسروا حافظ درگا‏ه‏نشين فاتحه خواند

و ز زبان تو تمناي دعايي دارد

(یادش بخیر !اولین ابراز عشق من و رضا در یک روز بود بدون اینکه بدونیم. من توی یک دفتر همه قرارهامون از اولین روز تا اون لحظه رو نوشته بودم که اخرش بگم "و اینطور شد که عاشقت شدم!" و اول دفتر این غزل رو نوشتم.رضا هم برام یک هدیه کوچک خرید بی دلیل و روی یک ورق کاغذ به زیبایی غزلی از حافظ نوشت که:

تاجرنیا را شلاق میزنند چون به احمدی نژاد و دولت توهین کرده است! در کجای قانون اساسی دولت انقدر قداست داشته که توهین به آن محکومیت داشته باشد؟

راستی شما که انقدر عدالت دارید میشود یک 600-700 ضربه هم شریعتمداری را شلاق بزنید برای تمام توهینهایی که در طول 8 سال ریاست جمهوری خاتمی به شخص رییس جمهور کرد؟دولت پیشکش!

اخ اخ یادم رفته بود! به گفته جناب جنتی دشمنی با این دولت دشمنی با خداست!!

پپیغمبر خدا هم نگفته بود دشمنی با حکومتش دشمنی با خداست که این بنده های ناچیز خدا ادعای خدایی دارند!!!

دادستان تهران با آن جای بادنجان سرش (به بهانه جای مهر) اعلام کرده که نامه شکایت از موسوی به دادسرا ارسال شد!

آقای دادستان جدید میشود به عنوان یک ایرانی(اگر ما را به عنوان شهروند قبول داشته باشید) از شما بپرسم تکلیف شکایتهای قبل از انتخابات چه میشود؟ مگر نگفته بودند بعد از انتخابات همه آنهایی که رییس جمهور سابق در موردشان حرفی زده و تهمت زده میتوانند صحبت کنند؟ مگر نگفتند برای حفظ نظام شمکیتها را بعد از انتخابات رسیدگی میکنند؟راست میگفتند رسیدگی شد : صفایی فراهانی زندانی شد& رفسنجانی خانه نشین شد و رهنورد هم حتما به زودی متهم میشود!!!
قربان عدالتتان بشوم. لطفا دفعه بعد بادنجان رابیشتر روی پیشانی بگذارید

فرمانده بسیج باز هم افاضه فضل نمودند من نمیدانم اینها اگر آمریکا را نداشتندبرای جنایتهایشان چه کسی را میخواستند مقصر نشان دهند. یکی نیست به این آقایان بگوید توهم دشمن خیلی وقت است برای مردم نخ نما شده.. شما هم برای همان درصد اندکی که متاسفانه جز تریبون شما از هیچ تریبون دیگری تغذیه فکری نمیشوند و گرنه حتما تغییر عقیده خواهند داد میتوانید از این جوکها بگویید... تا میخواهید جوک بگویید و ما و جهان به شما بخندیم. شما بگویید ندا را یک آمریکایی کشته!! ما هم باور کردیم.. خوش باش برادر جان خوش باش که دولتتان به سر امده!

امروز روز تبریک گفتنه.. تبریک برای آزادی ابطحی عزیزم که به سخت جانیش باور نداشت!

تبریک به سعید شریعتی برای اولین یادداشت پس از آزادیش

شاید از مرگ کسی نباید خرسند شد اما تا آن انسان که باشد . وقتی دستش به خون هزاران نفر آغشته باشد(چه مستقیم چه غیر مستقیم) گاهی آدم به جای تسلیت تبریک میگوید. البته اگر خبر مرگش مانند مدرکش تقلبی نباشد... علی کردان به دیار باقی شتافت! شاید هم شتافته شد!

و اما امروز برای من روزی دیگر از جنسی دیگر است.

امروز تولد صمیمیترین دوست دوران دانشگاه نوید عزیزم هست. دیشب برایش یک ایمیل چندین صفحه ای نوشتم. و تمام خاطراتمون را یاد اوری کردم. قرار نبود درد دل کنم اما تا نوشتم نوید عزیزم بغضم گرفت و باقی ایمیل متاثر از یاد اوری خاطرات بود.

یکسال پیش در چنین روزی با اینکه بسیار زیاد حالم خراب بود تولد نوید را برای اخرین بار با هم و در کنار هم جشن گرفتیم و اخرین دیدار ما هم همان شد. دیشب شروع ایمیلم این بود: بعد از سال 82 این اولین سالیه که تولدت رو با هم جشن نمیگیریم.

امروز ظهر جواب ایمیلم رو دریافت کردم. نوید همانی بود که انتظارداشتم. نصیحتش هم همانی بود که انتظار داشتم. "به خودت فکر کن"

پایان ایمیل دیشبم برایش ترانه میلاد قمیشی رو به یاد خاطرات خوبی که داشتیم نوشتم و گفتم این رو شاید عاشق برای معشوقش بفرسته اما من برای یکی از عزیزترین دوستهام مینویسم.

برای روز میلاد تن خود من آشفته رو تنها نذاری

برای دیدن باغ نگاهت میون پیکر شبها نذاری

همه تنهایی ها با من رفیقن من ودر حسرت عشقت نذاری

برای روز میلاد تن خود من و دور از دل و دیدت نذاری!

خیلی خیلی خیلی دلم براش تنگ شده با اینکه مدتها بود ارتباطمون کم شده بود.

نوید جونم تولدت باز هم مبارک.

و اما دومین یک اذر هم از راه رسید و تو مقدسترین مرد زمین وارد سومین سال زندگی مشترک با عزیزت شدی. امیدوارم 50 سال بعد هم در چنین روزی برایت بنویسم و باز سالگرد ازدواجت را تبریک بگویم.

برایت ارزوی خوشبختی دارم از صمیم قلب..وقتی میدانم خوشبختی حتی دلم هم برایت تنگ نمیشود. فقط خوشحالم ..خوشحال که عشقت یادگاری ماند . خوشحالم که انسانی در کنارت خوشبخت است. خوشحالم که عشقت را نثار کسی میکنی که نام مقدس همسر را با خود دارد. خوشحالم که آنقدر ساخته بودیم همدیگر را که هرگز نخواهیم بعد از ازدواج به انسانی دیگر خیانت کنیم به بهانه عشق!

خوشحالم که تو شریف بودی و مقدس برای من و میمانی ...و حتما شریفتر و مقدسی برای او که جزئی از وجودت شده است. کاش همه انسانها درس عشق را از تو یاد میگرفتند

مهربانم خوشبخت تر از همیشه باشی. 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

اوضاع زبان به شدت افتضاح است. امیدی به نتیجه خوب ندارم. برای همین بسیار زیاد بهم ریخته ام! خدا به دادم برسد!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سال 1339 شمسی است ، دانشجوی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران هستم.درست هفت سال از کودتای ننگین و شوم امریکایی- انگلیسی 28 مرداد می گذرد. در این سال  به دلیل تغییر وضع سیاسی جهان و تاثیر آن در ایران ، فضای سیاسی مملکت برای حرکتهای سیاسی گروه های آزادی خواه و ضد استبدادی رژیم پهلوی تغییر می کند. برای همین در طی هفت سال اخیر این اولین شانزدهم آذر ماهی بود که متفاوت از سالهای قبل از راه می رسید! تنها گروه سیاسی آن زمان که هم میان مردم و بازاریان و هم دانشجویان اعتبار ویژه ای داشت "جبهه ملی ایران" بود. در شانزده آذر ماه سال 1339 همه نیروهای مبارز دانشگاه در زیر پرچم واحدی به رهبری جبهه ملی ایران اولین تعطیلی کلاسهای تمام دانشکده های دانشگاه تهران را تا به ان روز رقم زدند و مراسمی کم نظیر در دانشگاه به بزرگداشت این روز تاریخی برگزار شد .

تا آن تاریخ نه اسمی از پروانه اسکندری شنیده بودم و نه او را دیده بودم. مراسم آن روزدرست در ساعت 9 صبح با بالا رفتن دختری شجاع روی صندلی که گروه کثیری از دانشجویان دورش را گرفته بودند آغاز شد. این دانشجوی قهرمان در چند دقیقه  به بهترین وجه جایگاه ویژه شهدای شانزده آذر 32 (بزرگ نیا-رضوی و قندچی) اشاره نمود واز اینکه همه کلاسهای دانشکده ها به احترام این سه شهید والا مقام تعطیل شده بودند تشکر و قدر دانی نمود.

آن دانشجوی دخترشجاع کسی نبود جز زنده یاد پروانه اسکندری که هنوز همسر زنده یاد داریوش فروهر نشده بود.

پروانه از همان سال نشان داد که اراده ای خلل ناپذیر در مبارزه با حکومت استبدادی و حاکمان مستبد دارد و گذشت زمان و پیوندش با شادروان داریوش فروهر این اراده را مستحکم تر نمود تا جایی که پایانی تلخ اما پرافتخار برایشان ثبت نمود.

جا دارد در ادامه این یادداشت به اولین باری که با زنده یاد داریوش فروهر اشنا شدم نیز اشاره ای نمایم.

آشنایی با این بزرگوار هم در سال 39 بود. در آن سال هر هفته در روزهای تعطیل بازاریان و دانشجویان مبارز در منزل یکی از رهبران جبهه ملی جمع می شدند و به سخنان رهبران جبهه ملی و افراد مختلف گوش میسپاردند. اولین دیدارم با داریوش فروهر در یکی از همین سخنرانی ها بود که سخنانش را با این شعر تکان دهنده و پرمعنا آغاز نمود:

عزیز من!

نمیخواهی بدانی ؟ که پلها در قفای ما خراب است؟

رهی گر هست پیش روست مارا

ره برگشت ما دیریست بسته است!

شادروانان داریوش فروهر و پروانه اسکندری از سال 39 و چه بسا پیشتر از آن با عزمی راسخ پا به میدان مبارزه با حکومت استبداد گذاشته بودند و همه پلها را پشت سر خراب شده دیدند و عملا هم ثابت کردند که در این راه ثابت قدم بوده اند که با هم پیمان زندگی شخصی و اجتماعی خود جان شیرینشان را با تلخ ترین نوع مرگ گذاشتند و نامشان را برای همیشه در تاریخ میهن و تاریخ مبارزات مردان و زنان آزادی خواه جهان ثبت نمودند.

روانشان شاد ، یادشان گرامی باد

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

دومین مصاحبه اینترنی میرحسین موسوی

دعوت فرزندان فروهر ها از مردم برای شرکت در مراسم

محمد علی ابطحی به 6 سال حبس تعزیری محکوم شد!

.............................................................................

..........................................................................................................................

.....................................................................................................

...................................................................................................\