روی سخنم بامراجعی است که سکوت کردند. متاسفم که تا قتی به مردم برای حمایت از مبارزاتتان نیاز داشتید در کنارشان بودید تا آنها در کنارتان باشند و این بار که مردم به شما احتیاج داشتند فقط سکوت کردید هرچند سکوتتان هم با ارزش بود ولی چیزی نبود که مردم بخواهند. مردم ما انتظار نداشتند مراجعی که سالها در برابر ظلم ستم شاهی ایستادگی کردند اینگونه شجاعت را از دست داده به دنیا و مقام چسبیده باشند. روحانیت همیشه کفن پوشان صف اولیه تظاهرات مردم بود به یکباره چه شد که به مقام و منصب چسبیده و مردم را تنها گذاشته است؟ چه شد که تعالیم دینی را فراموش کرده و بی عدالتی ها را میبیند و سکوت میکند؟! آقایان آیات عظام از شما بیش از اینها انتظار میرفت. اتفاقاتی که در دوهفته اخیر رح داد چیزی بود فراتر از سالها مبارزه مردم و روحانیون و روشنفکران در برابر رژیم طاغوت! اما شما سکوت کردید! هیچ نگفتید. راهی جمع مردم نشدید. بیانیه صادر نکردید! وای بر ما که مرجعیتمان این اندازه ترس به دل داشته باشد. از چه ترسیدید؟ حصر خانگی؟ بریده شدن سهم بیت المال؟ مرگ؟ وای بر ما.. وای برما که پدران و مادرانمان دوشادوش شما ایستادند و انقلابی به پا کردند که عدالت در آن جاری باشد و ایرانیت و جمهوریت واسلامیت همسو وهمگام باشند و امروز میبینم در حالی که ما فرزندان بعد از انقلاب میخواهیم از یادگار پدران و مادرانمان که به یغما رفته و لکه دار شده است باز پسش گیریم و پاسداری کنیم، همان روحانیت به مردم پشت کرده. و وای بر شما که بزرگترین سرمایه را از دست دادید. باور کنید دیگر اگر استمداد بخواهید این مردم در کنار شما نخواهند ایستاد! باور کنید هنوز دیر نشده... باور کنید مردم هنوز روحانیت و مرجعیت را دوست دارند. باور کنید مردم هنوز باورهای دینی شان را بر همه چیز برتری می دهند. باور کنید هنوز میتوانید به مردم بپیوندید . تا دیر نشده!
نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت
1:30 توسط ایرانی آزاد| |
